“การออกแบบแหล่งเรียนรู้และห้องเรียนชุมชน กรณีศึกษา ห้องเรียนนวัตกรชุมชนต้นแบบวิถีพุทธ ศูนย์การเรียนรู้มูลนิธิมหาวิชชาลัยธรรมมะ”

ในช่วงระยะเวลาที่ผ่านมา ของการเรียนรู้เพื่อการพัฒนาตนสู่ความเป็นนวัตกรชุมชนต้นแบบวิถีพุทธ เทอมนี้เป็นเทอมที่สี่ มีวิชาหลักบังคับ 3 วิชา วิชาเลือกอีก 3 วิชา ในแต่ละรายวิชามีความสอดคล้องต่อเนื่องกันเพื่อให้แมตซ์กับงานวิจับของเราในเทอมก่อน และสำหรับเทอมนี้มีรายวิชาที่ต้องทำรายงานภาคนิพนธ์ (Term Paper) หลายวิชา และได้มองเห็นว่างานวิชาการนี้จะเป็นรูปธรรมหนึ่ง ที่เป็นตัวชี้วัดของนวัตกรชุมชนตามโครงการที่เคยกล่าวไว้แล้ว และภาคนิพนธ์ เรื่อง การออกแบบแหล่งเรียนรู้และห้องเรียนชุมชน กรณีศึกษา ห้องเรียนนวัตกรชุมชนต้นแบบวิถีพุทธ ศูนย์การเรียนรู้มูลนิธิมหาวิชชาลัยธรรมะ

Community Learning Resource and Classroom Design Case Study: Buddhist Community Innovative Classroom Mahawitchalai Dharma Foundation Learning Center โดย พระครูวินัยธรพิชัยนาท ภักดีเสนานฤนาทนายกฤชทร ภัทรธนากรกุล นางสาวศติยาพร เชื้ออาษา รายวิชา การออกแบบแหล่งเรียนรู้และห้องเรียนชุมชน รหัสวิชา 11205304 สอนโดย ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ปณิธี บุญสา สาขานวัตกรรมการจัดการชุมชน มหาวิทยาลัยแม่โจ้-แพร่เฉลิมพระเกียรติ ได้รังสรรค์ขึ้นเพื่อเป็นต้นแบบของการศึกษาค้นคว้าของรุ่นน้อง รุ่นหลังต่อไป

……………………………………………

ขออนุโมทนาบุญกับท่านบดีเจ้าภาพ คณะนวัตกรชุมชนต้นแบบวิถีพุทธ สาขานวัตกรรมการจัดการชุมชน มหาวิทยาลัยแม่โจ้-แพร่ เฉลิมพระเกียรติ และคณะกัลยาณมิตรทุกท่าน ร่วมกันพัฒนาและการออกแบบแหล่งเรียนรู้และห้องเรียนชุมชน “ศูนย์การเรียนรู้มูลนิธิมหาวิชชาลัยธรรมมะ อาศรมพอเพียงภิรมย์” ตามคติทางพระพุทธศาสนา ผู้ที่สร้างสวนป่าและอารามชื่อว่า “คนมีบุญ” การออกแบบแหล่งเรียนรู้และห้องเรียนชุมชนเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้และการปฏิบัติธรรมก็ชื่อว่า “คนมีบุญ” เช่นกัน ดังพุทธภาษิตอารามโรปสูตร สังยุตตนิกาย สคาถวรรค (15/146/46) ความว่า

          “อารามโรงปา วนโรปา เย ชนา เสตุการกา

           ปปญฺจ อุทปานญฺจ เย ททนฺติ อุปสฺสยํ

           เตสํ ทิวา จ รตฺโต จ สทา ปุญฺญํ ปวฑฺฒติ

           ธมฺมฏฺฐา สีลสมฺปนฺนา เต ชนา สคฺคคามิโน

        แปลความว่า "ชนเหล่าใดสร้างอาราม (สวนไม้ดอกไม้ผล) ปลูกหมู่ไม้ (ใช้ร่มเงา) สร้างสะพาน และชนเหล่าใดให้โรงน้ำเป็นทานและบ่อน้ำ ทั้งบ้านที่พักอาศัย ชนเหล่านั้นย่อมมีบุญ เจริญในกาลทุกเมื่อทั้งกลางวันและกลางคืน ชนเหล่านั้นตั้งอยู่ในธรรม สมบูรณ์ด้วยศีล เป็นผู้ไปสวรรค์ ฯ

    พุทธดำรัสในพระบาลีนี้แสดงให้เห็นว่าการสร้างสิ่งที่เป็นประโยชน์เพื่อคนหมู่มาก เช่นสร้างอารามสวนป่า ปลูกป่า สร้างสะพาน ขุดบ่อน้ำ ให้ที่พักอาศัยเช่นสร้างกุฏิวิหาร ที่ผู้สร้างก็ได้ชื่อว่าเป็นคนมีบุญ ยามอยู่ก็สุขใจ ยามจากไปก็มีสุข คนส่วนมากได้รับประโยชน์ ศูนย์การเรียนรู้มูลนิธิมหาวิชชาลัยธรรมะ เกิดจากการดำริของพระครูพิศาลธรรมจารี รศ.ดร. และ อาจารย์ ดร.ธวัช ราษฎร์โยธา ประธานมูลนิธิฯ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ปณิธี บุญสา และนักศึกษาสาขานวัตกรรมการจัดการชุมชน มหาวิทยาลัยแม่โจ้-แพร่ เฉลิมพระเกียรติ พร้อมด้วยทานบดีเจ้าภาพ ร้อยตำรวจตรี(หญิง) ดร.ราริสสา คุณธีรยุทธ สงวนทรัพย์ ดร.สริตา สังข์เฉย และคณะกัลยาณมิตร ได้ร่วมกันออกแบบและสร้างไว้เพื่อให้พุทธศาสนิกชนได้ประพฤติปฏิบัติธรรม มีสถานที่สำหรับสวดมนต์ ไหว้พระ เดินจงกรม นั่งสมาธิภาวนา ผู้ที่ปฏิบัติธรรม ท่านแสดงอานิสงส์ไว้ 4 ประการ คือ

         ธมฺจารี สุขํ เสติ ให้ความสุขกายสุขใจ

         นิยฺยานิโก จ ทุกฺขสฺมา นำเวรภัยออกจากตน

         ธมฺโม กุโลกปตนา ตทธาริธารี เป็นคนไม่ตกต่ำ

         ธมฺโม ปทีโป วิย ตสฺส สตฺถุโน ส่องทางนำให้พ้นทุกข์